Τύποι και συναρτήσεις

Ο τύπος ξεκινάει με ίσον

Ένα κελί που αρχίζει με = δεν είναι δεδομένο: είναι τύπος (formula), δηλαδή οδηγία «υπολόγισε αυτό». Στο κελί εμφανίζεται το αποτέλεσμα, και στη γραμμή τύπων ο ίδιος ο τύπος.

Η δύναμη του τύπου είναι ότι δεν γράφεις αριθμούς, γράφεις διευθύνσεις. Ο τύπος =B2+B3 σημαίνει «ό,τι έχει το B2 συν ό,τι έχει το B3». Αν αλλάξεις το B2, το αποτέλεσμα αλλάζει αμέσως, χωρίς να ξαναγράψεις τίποτα.

Οι τελεστές

Ο πολλαπλασιασμός είναι το αστεράκι *, όχι το x. Το =A1xB1 το πρόγραμμα δεν το καταλαβαίνει.

Προτεραιότητα πράξεων

Ισχύουν οι κανόνες των μαθηματικών: πρώτα οι παρενθέσεις, μετά οι δυνάμεις, μετά πολλαπλασιασμοί και διαιρέσεις, και στο τέλος προσθέσεις και αφαιρέσεις.

• =10+2*3 δίνει 16, γιατί ο πολλαπλασιασμός γίνεται πρώτος.
• =(10+2)*3 δίνει 36.

Συναρτήσεις

Μια συνάρτηση (function) είναι έτοιμος υπολογισμός με όνομα. Γράφεται με το όνομα, και μέσα σε παρένθεση τα ορίσματα (arguments), δηλαδή τα κελιά πάνω στα οποία δουλεύει:

Το =SUM(B2:B10) κάνει ό,τι και το =B2+B3+B4+B5+B6+B7+B8+B9+B10, αλλά γράφεται πιο γρήγορα, και δεν ξεχνάς κανένα κελί. Το κουμπί Σ (Αυτόματη άθροιση) στη γραμμή εργαλείων γράφει το SUM για σένα και μαντεύει την περιοχή. Έλεγξε πάντα ότι μάντεψε σωστά.

Το COUNT μετράει μόνο κελιά με αριθμό. Κελιά με κείμενο ή κενά δεν μετράνε. Το ίδιο ισχύει για το AVERAGE: ένα κενό κελί δεν μετράει ως μηδέν.

Πολλά ορίσματα: κόμμα ή ερωτηματικό;

Όταν μια συνάρτηση παίρνει περισσότερα από ένα ορίσματα, αυτά χωρίζονται με διαχωριστικό. Ποιο είναι, εξαρτάται από τις ρυθμίσεις γλώσσας:

• Με ελληνικές ρυθμίσεις, όπου το κόμμα είναι ήδη υποδιαστολή, το διαχωριστικό είναι το ερωτηματικό ;. Π.χ. =SUM(B2:B10;D2:D10).
• Με αγγλικές ρυθμίσεις είναι το κόμμα: =SUM(B2:B10,D2:D10).

Αν ένας τύπος που βρήκες στο διαδίκτυο δεν δουλεύει, δοκίμασε να αλλάξεις το , σε ;. Η άνω-κάτω τελεία της περιοχής (B2:B10) μένει ίδια παντού.

Αντιγραφή τύπων: σχετικές αναφορές

Εδώ είναι το πιο «έξυπνο» κομμάτι του λογιστικού φύλλου. Αν γράψεις στο D2 τον τύπο =B2*C2 και τον σύρεις με τη λαβή συμπλήρωσης προς τα κάτω, δεν αντιγράφεται ίδιος:

Το πρόγραμμα δεν θυμάται «B2». Θυμάται «το κελί δύο θέσεις αριστερά, στην ίδια γραμμή». Γι' αυτό οι αναφορές αυτές λέγονται σχετικές (relative): είναι σχετικές με τη θέση του τύπου. Αυτό είναι σχεδόν πάντα αυτό που θέλεις, και σε γλιτώνει από το να γράψεις τον ίδιο τύπο τριάντα φορές.

Απόλυτες αναφορές: το δολάριο

Μερικές φορές ένας τύπος πρέπει να δείχνει πάντα στο ίδιο κελί. Για παράδειγμα, ο αριθμός των μαθητών της εκδρομής είναι γραμμένος μία φορά, στο B1, και κάθε έξοδο πρέπει να διαιρεθεί με αυτόν.

Τότε βάζεις το σύμβολο του δολαρίου μπροστά στο γράμμα και μπροστά στον αριθμό: $B$1. Αυτή είναι απόλυτη αναφορά (absolute reference): όπου κι αν αντιγραφεί ο τύπος, δείχνει στο B1.

Υπάρχουν και μικτές αναφορές, όπου κλειδώνεται μόνο το ένα από τα δύο:

• $B1: κλειδωμένη η στήλη B, η γραμμή αλλάζει.
• B$1: κλειδωμένη η γραμμή 1, η στήλη αλλάζει.

Δεν χρειάζεται να πληκτρολογείς τα δολάρια: μέσα στον τύπο, με τον κέρσορα πάνω στη διεύθυνση, το πλήκτρο F4 (στο Excel) ή Shift+F4 (στο LibreOffice Calc) αλλάζει διαδοχικά ανάμεσα στις τέσσερις μορφές.

Όταν κάτι πάει στραβά

Σε ελληνικό περιβάλλον κάποια μηνύματα μπορεί να εμφανίζονται μεταφρασμένα (π.χ. #ΟΝΟΜΑ?), αλλά σημαίνουν το ίδιο.

Λυμένα παραδείγματα

Δοκίμασέ το πρώτα. Μετά δες τη λύση.

Δείξε τη λύση

Δοκίμασέ το πρώτα. Μετά δες τη λύση.

Δείξε τη λύση

Δοκίμασέ το πρώτα. Μετά δες τη λύση.

Δείξε τη λύση