Συμφωνώ, διαφωνώ, αντικρούω
Πώς απαντάς σε μια άποψη ή σε ένα στερεότυπο του κειμένου με επιχειρήματα, όχι με συνθήματα.
45 λεπτά
Στις Πανελλήνιες2025 επαν. Δ ·2024 επαν. Δ ·2024 Δ
Θα μάθεις να
- Να τοποθετείσαι απέναντι σε μια άποψη: αποδοχή, μερική αποδοχή, απόρριψη, και να το δηλώνεις καθαρά.
- Να αντικρούεις με αντιπαράδειγμα, με αμφισβήτηση των τεκμηρίων, με ανάδειξη λογικού σφάλματος ή με άλλη ερμηνεία.
- Να αναγνωρίζεις τα συνηθισμένα λογικά σφάλματα: γενίκευση, ψευδοδίλημμα, επίθεση στο πρόσωπο, επίκληση στο πλήθος.
- Να απαντάς σε ένα στερεότυπο με επιχειρήματα, σε κείμενο 300–400 λέξεων.
Απαντάς σε μια άποψη
Πολλές εκφωνήσεις του Θέματος Δ σού δίνουν μια άποψη, συχνά από τα κείμενα, και σου ζητούν να τοποθετηθείς: να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις, ή να πεις τι δέχεσαι και τι όχι. Η άποψη μπορεί να είναι καλά τεκμηριωμένη, ή μπορεί να είναι στερεότυπο: μια έτοιμη, απλουστευτική γενίκευση για μια ομάδα ανθρώπων («οι νέοι είναι αδιάφοροι», «οι ηλικιωμένοι δεν καταλαβαίνουν την τεχνολογία»).
Τρεις τοποθετήσεις είναι δυνατές, και την επιλογή σου τη λες καθαρά, στον πρόλογο:
| Τοποθέτηση | Σχήμα | Διατύπωση |
|---|---|---|
| αποδοχή | συμφωνώ και προσθέτω κάτι δικό μου | «Συμφωνώ, και θα πρόσθετα ότι…» |
| μερική αποδοχή | δέχομαι ένα μέρος, περιορίζω το άλλο | «Είναι αλήθεια ότι…, ωστόσο…» |
| απόρριψη | αντικρούω με επιχειρήματα | «Η άποψη αυτή παραβλέπει ότι…» |
Η μερική αποδοχή είναι συχνά η πιο πειστική. Δείχνει ότι άκουσες την άλλη πλευρά, και κάνει τη διαφωνία σου πιο δύσκολο να απορριφθεί.
Τέσσερις τρόποι αντίκρουσης
- Αντιπαράδειγμα. Μια γενίκευση («όλοι», «κανείς», «ποτέ») πέφτει με μία περίπτωση που δεν ταιριάζει. «Οι νέοι δεν διαβάζουν τίποτα» → η λέσχη ανάγνωσης με δεκαπέντε μέλη.
- Αμφισβήτηση των τεκμηρίων. Τι μετριέται; Μήπως η άποψη κοιτάζει μόνο ένα μέρος της εικόνας; «Δεν διαβάζουν» → μετράς μόνο χάρτινα βιβλία;
- Ανάδειξη λογικού σφάλματος. Δείχνεις ότι το συμπέρασμα δεν βγαίνει από τις προκείμενες (δες παρακάτω).
- Άλλη ερμηνεία. Τα ίδια στοιχεία εξηγούνται αλλιώς. «Διαβάζουν λιγότερα χάρτινα βιβλία» δεν σημαίνει «δεν τους ενδιαφέρει η ανάγνωση», αλλά ίσως «άλλαξαν μέσο».
Τα συνηθισμένα λογικά σφάλματα
| Σφάλμα | Παράδειγμα (δικό μας) | Γιατί δεν στέκει |
|---|---|---|
| βιαστική γενίκευση | «Ο ανιψιός μου δεν διαβάζει· οι νέοι δεν διαβάζουν.» | μία περίπτωση δεν είναι κανόνας |
| ψευδοδίλημμα | «Ή απαγορεύουμε τα κινητά ή παραδίδουμε τα παιδιά στις οθόνες.» | υπάρχουν και άλλες επιλογές |
| επίθεση στο πρόσωπο | «Τι να ξέρει αυτός για το σχολείο; Δεν είναι καν δάσκαλος.» | κρίνεται το επιχείρημα, όχι ποιος το λέει |
| επίκληση στο πλήθος | «Όλοι το λένε, άρα ισχύει.» | η συχνότητα μιας άποψης δεν την αποδεικνύει |
| «μετά από αυτό, άρα εξαιτίας αυτού» | «Από τότε που ήρθαν τα κινητά, πέφτουν οι βαθμοί· φταίνε τα κινητά.» | η χρονική σειρά δεν αποδεικνύει αιτία |
Παραδείγματα
Παράδειγμα 1
Δική μας εκφώνηση: «Σε τηλεοπτική συζήτηση ακούστηκε η άποψη: “Οι σημερινοί νέοι δεν διαβάζουν τίποτα· μεγαλώνοντας με οθόνες, θα γίνουν ενήλικες χωρίς φαντασία.” Σε άρθρο 350–400 λέξεων για το προσωπικό σου ιστολόγιο, να απαντήσεις στην άποψη αυτή: α) τι από αυτήν δέχεσαι, β) σε τι διαφωνείς και γιατί.»
Σκέψου το πρώτα. Μετά δες την απάντηση.
Ανάλυση. Είδος: άρθρο σε ιστολόγιο (τίτλος, α΄ πρόσωπο, προσωπικό αλλά προσεγμένο ύφος). Η άποψη έχει δύο ισχυρισμούς: «δεν διαβάζουν τίποτα» και «θα γίνουν ενήλικες χωρίς φαντασία». Τοποθέτηση: μερική αποδοχή. Σκέλος α: τι δέχομαι. Σκέλος β: αντίκρουση και των δύο ισχυρισμών.
Σχέδιο.
Μέρος Περιεχόμενο Τρόπος Λέξεις τίτλος «Διαβάζουμε. Απλώς όχι όπως νομίζετε» 5 πρόλογος η τηλεοπτική συζήτηση· θέση: «πιο απλή από την πραγματικότητα» 53 §2 (σκέλος α) δέχομαι: περισσότερη οθόνη, κουρασμένη προσοχή παραχώρηση 61 §3 (σκέλος β, 1ος ισχυρισμός) λέσχη ανάγνωσης· ηχητικά και ηλεκτρονικά βιβλία· τι μετράμε αντιπαράδειγμα, αμφισβήτηση τεκμηρίων 89 §4 (σκέλος β, 2ος ισχυρισμός) η φαντασία σε άλλα μέσα· κάθε γενιά ακούει το ίδιο άλλη ερμηνεία 86 επίλογος η άποψη κλείνει τη συζήτηση· να ρωτήσουμε τι διαβάζουν προοπτική 71 Το άρθρο:
Διαβάζουμε. Απλώς όχι όπως νομίζετε
Την περασμένη Κυριακή, σε μια τηλεοπτική συζήτηση, ένας καλεσμένος δήλωσε με σιγουριά ότι «οι σημερινοί νέοι δεν διαβάζουν τίποτα» και ότι, μεγαλώνοντας με οθόνες, «θα γίνουν ενήλικες χωρίς φαντασία». Είμαι δεκαεπτά χρονών, και η φράση με έβαλε σε σκέψεις. Όχι γιατί είναι εντελώς λάθος, αλλά γιατί είναι πολύ πιο απλή από την πραγματικότητα.
Ας ξεκινήσω από αυτό που δέχομαι. Είναι αλήθεια ότι πολλοί συνομήλικοί μου περνούν περισσότερες ώρες μπροστά σε μια οθόνη παρά μπροστά σε ένα βιβλίο. Είναι αλήθεια επίσης ότι η γρήγορη εναλλαγή εικόνων κουράζει την προσοχή, και ότι ένα μυθιστόρημα τριακοσίων σελίδων απαιτεί μια υπομονή που δεν καλλιεργούμε πια εύκολα. Αυτό είναι πραγματικό πρόβλημα, και όσοι το επισημαίνουν έχουν δίκιο να ανησυχούν.
Το «δεν διαβάζουν τίποτα» όμως είναι γενίκευση, και μια γενίκευση πέφτει με ένα αντιπαράδειγμα. Στην τάξη μου έχουμε λέσχη ανάγνωσης με δεκαπέντε μέλη. Οι μισοί από εμάς ακούμε ηχητικά βιβλία στη διαδρομή για το σχολείο, και πολλοί διαβάζουμε σε ηλεκτρονική μορφή. Αν ο καλεσμένος μετρούσε μόνο τα χάρτινα βιβλία στα ράφια μας, θα έβρισκε λίγα. Αν μετρούσε τις ιστορίες που διαβάζουμε, θα έβρισκε πολλές. Και πολλά από όσα διαβάζουμε στο διαδίκτυο, άρθρα, συζητήσεις, οδηγίες, είναι κι αυτά ανάγνωση: όχι πάντα καλή, αλλά ανάγνωση. Η ανάγνωση δεν εξαφανίστηκε· άλλαξε μέσο.
Ακόμα πιο αβάσιμη είναι η πρόβλεψη για τη φαντασία. Η φαντασία δεν ζει μόνο στις σελίδες. Ζει στα σενάρια που γράφουμε για τα βίντεό μας, στα κόμικς που σχεδιάζουμε, στα παιχνίδια που στήνουμε με φίλους. Όποιος επινοεί τον κόσμο ενός παιχνιδιού, με κανόνες, χαρακτήρες και ιστορία, κάνει ό,τι έκανε πάντα η φαντασία. Το ότι εκφράζεται με άλλα μέσα δεν σημαίνει ότι λείπει. Εξάλλου, κάθε γενιά ακούει ότι η επόμενη θα είναι χειρότερη. Παρόμοιες ανησυχίες ακούστηκαν, σε άλλες εποχές, για το ραδιόφωνο και για την τηλεόραση.
Δεν γράφω για να κερδίσω μια αντιπαράθεση. Γράφω γιατί η άποψη αυτή, όσο κι αν ξεκινά από μια αληθινή ανησυχία, κλείνει τη συζήτηση αντί να την ανοίγει. Αν θέλουμε να διαβάζουν περισσότερο οι νέοι, το να τους λέμε ότι δεν διαβάζουν καθόλου είναι ο χειρότερος τρόπος. Κανείς δεν αγάπησε ποτέ κάτι επειδή του είπαν ότι δεν το αγαπά. Πιο χρήσιμο θα ήταν να ρωτήσουμε τι διαβάζουν, και να ξεκινήσουμε από εκεί.
365 λέξεις μαζί με τον τίτλο. Η παραχώρηση («Είναι αλήθεια ότι…») έρχεται πριν από την αντίκρουση. Κάθε ισχυρισμός της άποψης παίρνει τη δική του παράγραφο, και κανένας δεν παραμορφώνεται: το κείμενο απαντά στο «τίποτα», όχι σε ένα «λιγότερα» που δεν ειπώθηκε. Ο καλεσμένος δεν δέχεται καμία επίθεση· κρίνεται μόνο αυτό που είπε.
Παράδειγμα 2
Ποιο λογικό σφάλμα κάνει το δικό μας απόσπασμα, και πώς θα το αντέκρουες; «Από τότε που τα σχολεία απέκτησαν διαδραστικούς πίνακες, οι βαθμοί στις εξετάσεις έπεσαν. Οι πίνακες, λοιπόν, βλάπτουν τη μάθηση.»
Σκέψου το πρώτα. Μετά δες την απάντηση.
Σφάλμα: «μετά από αυτό, άρα εξαιτίας αυτού». Δύο πράγματα συνέβησαν το ένα μετά το άλλο, και το πρώτο θεωρείται αιτία του δεύτερου χωρίς καμία απόδειξη.
Αντίκρουση με άλλη ερμηνεία: την ίδια περίοδο μπορεί να άλλαξαν και άλλα πράγματα (η ύλη, η δυσκολία των θεμάτων, ο αριθμός των υποψηφίων). Για να αποδειχθεί η αιτία, θα χρειαζόταν σύγκριση σχολείων με και χωρίς πίνακες.
Παράδειγμα 3
Γράψε μια πρόταση μερικής αποδοχής για την άποψη: «Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν τους νέους πιο μοναχικούς.»
Σκέψου το πρώτα. Μετά δες την απάντηση.
Βρίσκεις τι στέκει (ο χρόνος μπροστά στην οθόνη μπορεί να αντικαταστήσει συναντήσεις) και τι γενικεύει (για πολλούς είναι και τρόπος να μένουν σε επαφή).
Είναι αλήθεια ότι οι ώρες μπροστά στην οθόνη μπορεί να πάρουν τη θέση μιας συνάντησης με φίλους· ωστόσο, για πολλούς νέους που ζουν μακριά από τους δικούς τους ή που δυσκολεύονται να ανοιχτούν, τα ίδια μέσα είναι ο μόνος τρόπος να μη μείνουν μόνοι.
Πολλαπλή επιλογή
Ασκήσεις
Ονόμασε τους τέσσερις τρόπους αντίκρουσης της ενότητας.
Τα κατάφερες;
- Να τοποθετείσαι απέναντι σε μια άποψη: αποδοχή, μερική αποδοχή, απόρριψη, και να το δηλώνεις καθαρά.
- Να αντικρούεις με αντιπαράδειγμα, με αμφισβήτηση των τεκμηρίων, με ανάδειξη λογικού σφάλματος ή με άλλη ερμηνεία.
- Να αναγνωρίζεις τα συνηθισμένα λογικά σφάλματα: γενίκευση, ψευδοδίλημμα, επίθεση στο πρόσωπο, επίκληση στο πλήθος.
- Να απαντάς σε ένα στερεότυπο με επιχειρήματα, σε κείμενο 300–400 λέξεων.
Λύσε τις ασκήσεις πιο πάνω και θα δεις εδώ πού στέκεσαι.