Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η μεταπολεμική λογοτεχνία

Πόλεμος, μνήμη και ευθύνη στην ποίηση και στον πεζό λόγο μετά το 1945.

35 λεπτά

Θα μάθεις να

  1. Να συνδέεις τη μεταπολεμική λογοτεχνία με τα γεγονότα που τη γέννησαν: πόλεμο, Κατοχή, Εμφύλιο, δικτατορία.
  2. Να εξηγείς τι είναι η αντιπολεμική λογοτεχνία και σε τι διαφέρει από την ηρωική.
  3. Να ξεχωρίζεις την πρώτη από τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά και να συνδέεις τον Αναγνωστάκη, τον Σαχτούρη, τη Δημουλά και τον Σαμαράκη με τον κόσμο του καθενός.
  4. Να διαβάζεις ένα ποίημα για τον πόλεμο και να δείχνεις από ποια ματιά τον βλέπει.

Δέκα χρόνια πόλεμος

Ανάμεσα στο 1940 και στο 1949 η Ελλάδα δεν γνώρισε σχεδόν καθόλου ειρήνη. Πρώτα ο πόλεμος με την Ιταλία και τη Γερμανία (1940–1941). Μετά η Κατοχή (1941–1944), με την πείνα, τις εκτελέσεις και την Αντίσταση. Και αμέσως μετά ο Εμφύλιος (1946–1949), όπου Έλληνες πολέμησαν Έλληνες. Για χρόνια ύστερα, πολλοί ηττημένοι του Εμφυλίου έμειναν σε φυλακές και εξορίες. Αργότερα ήρθε και η δικτατορία (1967–1974).

Οι συγγραφείς που μεγάλωσαν μέσα σε αυτά δεν μπορούσαν να γράψουν όπως η Γενιά του '30. Το φως του Αιγαίου και οι αρχαίοι μύθοι δεν έφταναν πια. Τα θέματά τους ήταν η μνήμη όσων χάθηκαν, η διάψευση των ελπίδων, η ευθύνη και η ενοχή εκείνων που επέζησαν.

Δύο μεταπολεμικές γενιές

Πρώτη μεταπολεμική γενιάΔεύτερη μεταπολεμική γενιά
ΓεννημένοιΠερίπου 1918–1928Περίπου 1929–1940
Τι έζησανΠολέμησαν ή αγωνίστηκαν νέοι στην Κατοχή και στον ΕμφύλιοΤα έζησαν ως παιδιά και έφηβοι
ΤόνοςΠολιτική, «κοινωνική» ποίηση· αργότερα πίκρα και διάψευσηΠιο εσωστρεφής: φόβος, μοναξιά, ο χρόνος, ο θάνατος
ΠαραδείγματαΜανόλης Αναγνωστάκης, Μίλτος Σαχτούρης, Τάσος Λειβαδίτης, Τίτος ΠατρίκιοςΚική Δημουλά

Η μορφή άλλαξε λιγότερο από το περιεχόμενο. Ο ελεύθερος στίχος είναι πια ο κανόνας. Ο λόγος γίνεται λιτός, σχεδόν πεζός, συχνά ειρωνικός: μετά από όσα έγιναν, τα μεγάλα λόγια ακούγονται ύποπτα.

Τέσσερις φωνές

Μανόλης Αναγνωστάκης (1925–2005). Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε γιατρός. Για την πολιτική του δράση φυλακίστηκε το 1948 και το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο· αποφυλακίστηκε το 1951. Η πρώτη του συλλογή, οι Εποχές, βγήκε το 1945. Γράφει για μια γενιά που πίστεψε και πολέμησε, και μετά είδε τις ελπίδες της να διαψεύδονται. Η φωνή του είναι πικρή και ειρωνική, και στρέφεται συχνά και στον ίδιο. Στη δικτατορία ήταν μέλος της ομάδας που εξέδωσε τα Δεκαοχτώ κείμενα (1970), βιβλίο συγγραφέων ενάντια στη λογοκρισία. Με την τελευταία του συλλογή, Ο Στόχος, σχεδόν σταμάτησε να δημοσιεύει ποίηση, και η σιωπή του έγινε κι αυτή μέρος του έργου του.

Μίλτος Σαχτούρης (1919–2005). Ο πόλεμος στην ποίησή του δεν περιγράφεται· γίνεται εφιάλτης. Αλλόκοτες, τρομακτικές εικόνες, σαν όνειρα που δεν εξηγούνται. Επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό, αλλά τον έκανε δικό του: οι εικόνες του δεν είναι παιχνίδι, είναι τραύμα.

Κική Δημουλά (1931–2020). Πρώτη της επίσημη συλλογή το Έρεβος (1956). Γράφει για τον χρόνο, την απουσία και τη φθορά, με αφετηρία μικρά, καθημερινά πράγματα, και παίζει με τις λέξεις με τρόπο απρόσμενο. Έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Αντώνης Σαμαράκης (1919–2003). Πεζογράφος. Στο μυθιστόρημα Το λάθος (1965) ένας άνθρωπος που τον υποψιάζεται ένα απολυταρχικό καθεστώς πέφτει στα χέρια των πρακτόρων του. Το βιβλίο μιλά για τον φόβο, την παρακολούθηση και την εξουσία που συνθλίβει τον άνθρωπο.

Στον πεζό λόγο, ο Δημήτρης Χατζής έγραψε τα διηγήματα Το τέλος της μικρής μας πόλης (πρώτη έκδοση 1953), για έναν παλιό κόσμο που χάνεται.

Η αντιπολεμική λογοτεχνία

Για αιώνες, η λογοτεχνία έγραφε για τον πόλεμο κυρίως ως δόξα: ήρωες, νίκες, θυσία για την πατρίδα. Η αντιπολεμική λογοτεχνία κοιτάζει τον πόλεμο αλλιώς:

  • από τη ματιά του απλού ανθρώπου, του φαντάρου, της μάνας, του αμάχου, όχι του στρατηγού·
  • δείχνει το κόστος: τον θάνατο, την αρρώστια, τον φόβο, το παράλογο·
  • αφαιρεί τη λάμψη από τα μεγάλα λόγια, συχνά με ειρωνεία.

Δεν σημαίνει ότι περιφρονεί όσους πολέμησαν. Σημαίνει ότι αρνείται να ξεχάσει τι τους κόστισε. Η ματιά αυτή υπήρχε και πριν από το 1945: στον Μεσοπόλεμο ο Στρατής Μυριβήλης την έφερε στο μυθιστόρημα με Η ζωή εν τάφω, και ο Καρυωτάκης σε ένα μικρό ποίημα του 1927.

Τὸ Μιχαλιὸ τὸν πήρανε στρατιώτη.
Καμαρωτὰ ξεκίνησε κι ὡραῖα
μὲ τὸ Μαρὴ καὶ μὲ τὸν Παναγιώτη.
Δὲ μπόρεσε νὰ μάθη κὰν τὸ «ἐπ' ὤμου».
Ὅλο ἐμουρμούριζε: «Κύρ-Δεκανέα,
ἄσε με νὰ γυρίσω στὸ χωριό μου».

Τὸν ἄλλο χρόνο, στὸ νοσοκομεῖο,
ἀμίλητος τὸν οὐρανὸ κοιτοῦσε.
Ἐκάρφονε πέρα, σ' ἕνα σημεῖο,
τὸ βλέμμα του νοσταλγικὸ καὶ πρᾶο,
σὰ νἀλεγε, σὰ νὰ παρακαλοῦσε:
«Ἀφίστε με στὸ σπίτι μου νὰ πάω».

— Κ. Γ. Καρυωτάκης, «Ο Μιχαλιός», Ελεγεία και Σάτιρες (1927), Βικιθήκη

Παράδειγμα 1

Από ποια ματιά βλέπει ο Καρυωτάκης τον στρατό στις δύο πρώτες στροφές του «Μιχαλιού»;

Δοκίμασέ το πρώτα. Μετά δες τη λύση.

Ποιος συγγραφέας;

Διάλεξε μια περιγραφή και μετά έναν συγγραφέα. Από κάτω βλέπεις γιατί ταιριάζει ή γιατί όχι.

Η περιγραφή

Ο συγγραφέας

Ο συγγραφέας

Από τον πόλεμο στη Μεταπολίτευση

Πάτα ένα γεγονός για να το δεις στη γραμμή. Πρόσεξε ότι οι πρώτες μεταπολεμικές συλλογές γράφτηκαν μέσα στα χρόνια του πολέμου. Μετά δοκίμασε «Βάλ' τα σε σειρά».

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος · 1940Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα μπαίνει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ασκήσεις

Πρώτα ερωτήσεις με επιλογές: διαλέγεις, πατάς «Έλεγξε» και μαθαίνεις αμέσως αν το βρήκες και γιατί. Στο τέλος, λίγες ασκήσεις χωρίς επιλογές — εκεί κρύβεται μόνο η απάντηση.

Πολλαπλή επιλογήΆσκηση 1 από 12
Τι κάνει ένα κείμενο αντιπολεμικό;

Τα κατάφερες;

  • Να συνδέεις τη μεταπολεμική λογοτεχνία με τα γεγονότα που τη γέννησαν: πόλεμο, Κατοχή, Εμφύλιο, δικτατορία.
  • Να εξηγείς τι είναι η αντιπολεμική λογοτεχνία και σε τι διαφέρει από την ηρωική.
  • Να ξεχωρίζεις την πρώτη από τη δεύτερη μεταπολεμική γενιά και να συνδέεις τον Αναγνωστάκη, τον Σαχτούρη, τη Δημουλά και τον Σαμαράκη με τον κόσμο του καθενός.
  • Να διαβάζεις ένα ποίημα για τον πόλεμο και να δείχνεις από ποια ματιά τον βλέπει.

Λύσε τις ασκήσεις πιο πάνω και θα δεις εδώ πού στέκεσαι.