# Διαμοριακές δυνάμεις και ωσμωτική πίεση

> Τι κρατά τα μόρια κοντά, και γιατί το νερό περνά μια μεμβράνη προς το πυκνότερο διάλυμα.

Χημεία, Γ΄ Λυκείου. https://www.akademio.gr/el/lyk-c/chemistry/intermolecular-forces

## Τι θα μάθεις

- Να διακρίνεις τις δυνάμεις διπόλου–διπόλου, τις δυνάμεις London και τον δεσμό υδρογόνου.
- Να συγκρίνεις σημεία ζέσεως ουσιών με βάση τις διαμοριακές τους δυνάμεις.
- Να εξηγείς την ώσμωση και να υπολογίζεις ωσμωτική πίεση με τον νόμο Π = cRT.
- Να χαρακτηρίζεις διαλύματα ισοτονικά, υπερτονικά ή υποτονικά και να το συνδέεις με τα κύτταρα.

## Δυνάμεις μέσα και ανάμεσα στα μόρια

Όταν το νερό βράζει, τα μόρια $H_2O$ απομακρύνονται το ένα από το άλλο και γίνονται ατμός. **Οι δεσμοί $O{-}H$ δεν σπάνε**: ο ατμός είναι πάλι νερό. Αυτό που ξεπερνιέται είναι οι έλξεις **ανάμεσα** στα μόρια, οι **διαμοριακές δυνάμεις**.

Οι ομοιοπολικοί δεσμοί μέσα στο μόριο είναι πολύ ισχυρότεροι, συνήθως δεκάδες φορές. Γι' αυτό χρειάζονται χιλιάδες βαθμοί για να διασπαστεί το νερό σε υδρογόνο και οξυγόνο, ενώ για να βράσει αρκούν $100$ °C.

Οι διαμοριακές δυνάμεις είναι ηλεκτροστατικής φύσης: θετικά φορτισμένα σημεία ενός μορίου έλκουν αρνητικά φορτισμένα σημεία του διπλανού. Αυτές καθορίζουν αν μια ουσία είναι αέρια, υγρή ή στερεά σε θερμοκρασία δωματίου, και πόσο ψηλά είναι το σημείο ζέσεώς της.

Οι ασθενέστερες από αυτές λέγονται συλλογικά **δυνάμεις van der Waals** και είναι δύο ειδών: διπόλου–διπόλου και διασποράς (London). Ξεχωριστά εξετάζεται ο **δεσμός υδρογόνου**, που είναι ισχυρότερος.

## Δυνάμεις διπόλου–διπόλου

Σε ένα **πολικό** μόριο, όπως το $HCl$, το ηλεκτραρνητικότερο άτομο έχει μερικό αρνητικό φορτίο $\delta^-$ και το άλλο μερικό θετικό $\delta^+$. Το μόριο είναι ένα **μόνιμο δίπολο**.

Τα δίπολα προσανατολίζονται ώστε το θετικό άκρο του ενός να βλέπει το αρνητικό άκρο του άλλου, και έλκονται. Όσο **πολικότερο** το μόριο, τόσο ισχυρότερη η έλξη.

Για να φανεί η επίδραση, σύγκρινε ουσίες με **περίπου ίδια σχετική μοριακή μάζα** και διαφορετική πολικότητα:

| Ουσία                                   | $M_r$ | Πολικότητα  | Σημείο ζέσεως |
| --------------------------------------- | ----- | ----------- | ------------- |
| προπάνιο $CH_3CH_2CH_3$                 | $44$  | μη πολικό   | $-42$ °C      |
| διμεθυλαιθέρας $CH_3OCH_3$              | $46$  | λίγο πολικό | $-24$ °C      |
| αιθανάλη (ακεταλδεΰδη) $CH_3CHO$        | $44$  | πολικό      | $20$ °C       |
| αιθανονιτρίλιο (ακετονιτρίλιο) $CH_3CN$ | $41$  | πολύ πολικό | $82$ °C       |

Ίδιο μέγεθος, πάνω από εκατό βαθμούς διαφορά, μόνο από την πολικότητα.

Συγγενείς είναι οι έλξεις **ιόντος–διπόλου**, ανάμεσα σε ένα ιόν και πολικά μόρια. Αυτές εξηγούν γιατί το $NaCl$ διαλύεται στο νερό: κάθε ιόν περικυκλώνεται από μόρια νερού που του στρέφουν το αντίθετα φορτισμένο άκρο τους.

## Δυνάμεις διασποράς (London)

Το $Cl_2$ δεν έχει καθόλου πολικότητα, κι όμως υγροποιείται, και το $I_2$ είναι στερεό. Κάτι κρατά και τα μη πολικά μόρια μαζί.

Τα ηλεκτρόνια ενός μορίου κινούνται συνεχώς. Σε κάθε στιγμή η κατανομή τους μπορεί να είναι λίγο ασύμμετρη, και το μόριο γίνεται για μια στιγμή **στιγμιαίο δίπολο**. Αυτό πολώνει το διπλανό μόριο, δημιουργώντας του ένα **επαγόμενο δίπολο**, και τα δύο έλκονται. Αυτές είναι οι **δυνάμεις διασποράς** ή **London**.

Υπάρχουν σε **όλα** τα μόρια, πολικά και μη. Η ισχύς τους μεγαλώνει:

- με τη **σχετική μοριακή μάζα**: περισσότερα ηλεκτρόνια, πιο εύκολα παραμορφώσιμο νέφος
- με την **επιφάνεια επαφής**: τα επιμήκη μόρια αγγίζουν το ένα το άλλο σε μεγαλύτερο μήκος από τα σφαιρικά

| Αλογόνο | $M_r$ | Σημείο ζέσεως | Σε $25$ °C |
| ------- | ----- | ------------- | ---------- |
| $F_2$   | $38$  | $-188$ °C     | αέριο      |
| $Cl_2$  | $71$  | $-34$ °C      | αέριο      |
| $Br_2$  | $160$ | $59$ °C       | υγρό       |
| $I_2$   | $254$ | $184$ °C      | στερεό     |

Για το σχήμα: το κανονικό πεντάνιο, αλυσίδα, βράζει στους $36$ °C· το ισομερές του νεοπεντάνιο (2,2-διμεθυλοπροπάνιο), σχεδόν σφαίρα, στους $10$ °C. Ίδιος μοριακός τύπος $C_5H_{12}$, ίδια μάζα, διαφορετική επιφάνεια.

> **Πρόσεχε**
>
> Οι δυνάμεις London **δεν είναι πάντα οι ασθενέστερες**. Σε μεγάλα μόρια ξεπερνούν άνετα τις δυνάμεις διπόλου–διπόλου μικρών πολικών μορίων: το μη πολικό $I_2$ βράζει στους $184$ °C, ενώ το πολικό $HCl$ στους $-85$ °C.
>
> Η σύγκριση «πολικό ή μη πολικό» έχει νόημα μόνο ανάμεσα σε μόρια **παρόμοιου μεγέθους**.

## Ο δεσμός υδρογόνου

Όταν το υδρογόνο είναι ενωμένο με πολύ ηλεκτραρνητικό και μικρό άτομο, **$F$, $O$ ή $N$**, το κοινό ζεύγος τραβιέται τόσο προς το άλλο άτομο που ο πυρήνας του υδρογόνου μένει σχεδόν γυμνός. Αυτό το έντονα θετικό υδρογόνο έλκεται ισχυρά από ένα **μη δεσμικό ζεύγος** ηλεκτρονίων ενός $F$, $O$ ή $N$ του διπλανού μορίου:

$$
O{-}H \cdots :O
$$

Αυτή η έλξη είναι ο **δεσμός υδρογόνου**. Είναι η ισχυρότερη διαμοριακή δύναμη, αν και πολύ ασθενέστερη από έναν ομοιοπολικό δεσμό.

Φαίνεται καθαρά στα σημεία ζέσεως των υδριδίων. Σε κάθε ομάδα το σημείο ζέσεως ανεβαίνει προς τα κάτω, όπως περιμένεις από τις δυνάμεις London, με μία εξαίρεση: το πρώτο μέλος.

| Ομάδα 16 | Σ.Ζ.     | Ομάδα 17 | Σ.Ζ.     |
| -------- | -------- | -------- | -------- |
| $H_2O$   | $100$ °C | $HF$     | $20$ °C  |
| $H_2S$   | $-60$ °C | $HCl$    | $-85$ °C |
| $H_2Se$  | $-41$ °C | $HBr$    | $-67$ °C |
| $H_2Te$  | $-2$ °C  | $HI$     | $-35$ °C |

Χωρίς δεσμούς υδρογόνου το νερό θα έβραζε κάπου κάτω από τους $-60$ °C και δεν θα υπήρχαν θάλασσες. Το ίδιο συμβαίνει με την $NH_3$ ($-33$ °C) απέναντι στη $PH_3$ ($-88$ °C).

> **Κλειδί**
>
> Για να συγκρίνεις σημεία ζέσεως, ρώτα με αυτή τη σειρά:
>
> 1. **Υπάρχει δεσμός υδρογόνου;** Δηλαδή $H$ ενωμένο απευθείας με $F$, $O$ ή $N$. Αν ναι, αυτή η ουσία συνήθως κερδίζει όσες δεν έχουν, ακόμη και βαρύτερες.
> 2. **Αν οι μάζες είναι παρόμοιες**, η πολικότερη ουσία βράζει ψηλότερα.
> 3. **Αν οι μάζες διαφέρουν πολύ**, κερδίζει συνήθως η βαρύτερη, λόγω δυνάμεων London.
> 4. **Για ισομερή**, το πιο επίμηκες μόριο βράζει ψηλότερα από το πιο σφαιρικό.
>
> Η αιθανόλη $CH_3CH_2OH$ και ο διμεθυλαιθέρας $CH_3OCH_3$ έχουν τον ίδιο τύπο $C_2H_6O$. Η αιθανόλη βράζει στους $78$ °C, ο αιθέρας στους $-24$ °C: μόνο η αιθανόλη έχει $O{-}H$.

Οι δεσμοί υδρογόνου εξηγούν και άλλα: γιατί ο πάγος επιπλέει (στον κρύσταλλο τα μόρια κρατιούνται σε ανοιχτό πλέγμα, λιγότερο πυκνό από το υγρό), και πώς οι δύο αλυσίδες του DNA μένουν ενωμένες, με δεσμούς υδρογόνου ανάμεσα στις βάσεις.

## Ώσμωση

Μια **ημιπερατή μεμβράνη** αφήνει να περνούν τα μικρά μόρια του διαλύτη, αλλά όχι τα σωματίδια της διαλυμένης ουσίας. Τέτοιες είναι οι κυτταρικές μεμβράνες και ορισμένες τεχνητές μεμβράνες.

Αν χωρίσεις με τέτοια μεμβράνη καθαρό νερό από διάλυμα ζάχαρης, μόρια νερού περνούν και προς τις δύο κατευθύνσεις, αλλά **περισσότερα** περνούν από το νερό προς το διάλυμα. Η στάθμη του διαλύματος ανεβαίνει. Αυτή η καθαρή ροή διαλύτη μέσα από ημιπερατή μεμβράνη, από το αραιότερο προς το πυκνότερο διάλυμα, είναι η **ώσμωση**.

**Ωσμωτική πίεση** $\Pi$ ενός διαλύματος είναι η πίεση που πρέπει να ασκηθεί στο διάλυμα για να **σταματήσει** η ώσμωση από τον καθαρό διαλύτη προς αυτό.

## Ο νόμος του van't Hoff

Για αραιά διαλύματα μοριακών ουσιών (μη ηλεκτρολυτών) ισχύει:

$$
\Pi = c \cdot R \cdot T
$$

με $c$ τη συγκέντρωση σε mol/L, $T$ την απόλυτη θερμοκρασία σε K και $R = 0{,}082$ L·atm/(mol·K). Τότε η $\Pi$ βγαίνει σε atm.

Επειδή $c = n / V$, ο νόμος γράφεται και $\Pi V = nRT$, με την ίδια μορφή με την καταστατική εξίσωση των αερίων.

Η ωσμωτική πίεση είναι **προσθετική ιδιότητα**: εξαρτάται από το **πλήθος** των διαλυμένων σωματιδίων ανά λίτρο, όχι από το είδος τους. Διάλυμα γλυκόζης $0{,}1$ M και διάλυμα ουρίας $0{,}1$ M, στην ίδια θερμοκρασία, έχουν ίδια $\Pi$.

> **Πρόσεχε**
>
> Ο **ηλεκτρολύτης** δίνει περισσότερα σωματίδια από όσα mol διαλύεις. Το $NaCl$ διίσταται σε $Na^+$ και $Cl^-$, οπότε διάλυμα $NaCl$ $0{,}1$ M έχει $0{,}2$ mol σωματιδίων ανά λίτρο και περίπου **διπλάσια** ωσμωτική πίεση από διάλυμα γλυκόζης $0{,}1$ M.
>
> Και δύο λάθη στις πράξεις: η θερμοκρασία μπαίνει σε **kelvin** ($T = \theta + 273$), και ο όγκος σε **λίτρα**.

Επειδή ακόμη και ελάχιστη ποσότητα ουσίας δίνει μετρήσιμη ωσμωτική πίεση, η μέτρησή της χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της $M_r$ μεγάλων μορίων, όπως οι πρωτεΐνες.

## Ισοτονικά διαλύματα και κύτταρα

Δύο διαλύματα με την **ίδια** ωσμωτική πίεση λέγονται **ισοτονικά**. Αν το ένα έχει μεγαλύτερη, είναι **υπερτονικό** ως προς το άλλο, και το άλλο **υποτονικό**. Ανάμεσα σε ισοτονικά διαλύματα δεν υπάρχει καθαρή ροή νερού.

Το αίμα έχει ωσμωτική πίεση περίπου $7{,}6$ atm στους $37$ °C, δηλαδή περίπου $0{,}3$ mol σωματιδίων ανά λίτρο. Ισοτονικά με αυτό είναι ο **φυσιολογικός ορός** ($NaCl$ $0{,}9\%$ w/v) και το διάλυμα γλυκόζης $5\%$ w/v που χορηγούνται ενδοφλέβια.

*Αίμα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν το κανονικό σχήμα αμφίκοιλου δίσκου, γιατί βρίσκονται σε ισοτονικό περιβάλλον. Σε υποτονικό διάλυμα θα φούσκωναν, σε υπερτονικό θα ζάρωναν.*

- Σε **υποτονικό** διάλυμα, όπως το απεσταγμένο νερό, το νερό μπαίνει στο ερυθρό αιμοσφαίριο, που διογκώνεται και τελικά σπάει: **αιμόλυση**.
- Σε **υπερτονικό** διάλυμα το νερό βγαίνει και το κύτταρο συρρικνώνεται.

Η ίδια λογική εξηγεί γιατί το αλάτι και η ζάχαρη συντηρούν τα τρόφιμα (τα μικρόβια χάνουν νερό στο υπερτονικό περιβάλλον), γιατί τα φυτά που ποτίζονται με αλμυρό νερό μαραίνονται, και πώς οι ρίζες απορροφούν νερό από το έδαφος.

> **Θυμήσου**
>
> Το νερό κινείται πάντα **προς το διάλυμα με τη μεγαλύτερη ωσμωτική πίεση**, δηλαδή προς τα περισσότερα διαλυμένα σωματίδια. Αν το θυμάσαι έτσι, κάθε βιολογικό παράδειγμα λύνεται μόνο του.

## Παραδείγματα

### Παράδειγμα 1: Κατάταξε κατά αύξον σημείο ζέσεως: \$CH\_3CH\_2CH\_3\$, \$CH\_3OCH\_3\$, \$CH\_3CH\_2OH\$

1. **Οι μάζες είναι σχεδόν ίδιες:** $44$, $46$ και $46$. Οι δυνάμεις London είναι περίπου ίσες, άρα κρίνουν τα υπόλοιπα.
2. **Το προπάνιο** είναι μη πολικό: έχει μόνο δυνάμεις London.

   **Ο διμεθυλαιθέρας** είναι πολικός, χωρίς $O{-}H$: δυνάμεις London και διπόλου–διπόλου.
3. **Η αιθανόλη** έχει δεσμό $O{-}H$, άρα σχηματίζει δεσμούς υδρογόνου.
4. $CH_3CH_2CH_3 < CH_3OCH_3 < CH_3CH_2OH$

   Οι πραγματικές τιμές, $-42$ °C, $-24$ °C και $78$ °C, δείχνουν πόσο μεγαλύτερο είναι το άλμα που φέρνει ο δεσμός υδρογόνου.

### Παράδειγμα 2: Βρες την ωσμωτική πίεση διαλύματος γλυκόζης \$0{,}1\$ M στους \$27\$ °C

1. **Θερμοκρασία σε kelvin:** $T = 27 + 273 = 300$ K
2. $\Pi = c \cdot R \cdot T = 0{,}1 \cdot 0{,}082 \cdot 300$
3. $\Pi = 2{,}46$ atm
4. Ένα αραιό διάλυμα, με $18$ g γλυκόζης στο λίτρο, ασκεί πίεση σχεδόν δυόμισι ατμοσφαιρών. Γι' αυτό η ώσμωση είναι τόσο ισχυρή στα κύτταρα.

### Παράδειγμα 3: Διάλυμα \$200\$ mL περιέχει \$1{,}8\$ g μοριακής ουσίας και έχει ωσμωτική πίεση \$1{,}23\$ atm στους \$27\$ °C. Βρες τη σχετική μοριακή μάζα της ουσίας

1. **Συγκέντρωση από τον νόμο:**

   $c = \dfrac{\Pi}{R \cdot T} = \dfrac{1{,}23}{0{,}082 \cdot 300} = \dfrac{1{,}23}{24{,}6} = 0{,}05$ M
2. **Mol στο διάλυμα:** $n = c \cdot V = 0{,}05 \cdot 0{,}2 = 0{,}01$ mol
3. $M_r = \dfrac{m}{n} = \dfrac{1{,}8}{0{,}01} = 180$
4. Είναι η $M_r$ της γλυκόζης. Με τον ίδιο τρόπο, με πολύ μικρότερες πιέσεις, βρίσκονται οι μάζες πρωτεϊνών δεκάδων χιλιάδων.

### Παράδειγμα 4: Διάλυμα \$NaCl\$ \$0{,}15\$ M είναι ισοτονικό με διάλυμα γλυκόζης ποιας συγκέντρωσης, στην ίδια θερμοκρασία;

1. **Το $NaCl$ είναι ισχυρός ηλεκτρολύτης:** $NaCl \to Na^+ + Cl^-$

   Κάθε mol δίνει $2$ mol ιόντων.
2. **Σωματίδια ανά λίτρο:** $2 \cdot 0{,}15 = 0{,}3$ mol
3. **Η γλυκόζη δεν διίσταται**, οπότε για ίδια ωσμωτική πίεση χρειάζεται επίσης $0{,}3$ mol σωματιδίων ανά λίτρο: $c = 0{,}3$ M.
4. Γι' αυτό ο φυσιολογικός ορός και ο ορός γλυκόζης έχουν διαφορετικές συγκεντρώσεις, και είναι και οι δύο ισοτονικοί με το αίμα.

## Ερωτήσεις

1. Όταν το νερό βράζει, τι ξεπερνιέται;
   - οι έλξεις ανάμεσα στα μόρια $H_2O$
   - οι δεσμοί $O{-}H$ μέσα στο μόριο
   - οι ιοντικοί δεσμοί του νερού
   - οι πυρηνικές δυνάμεις των ατόμων
2. Δυνάμεις διασποράς (London) υπάρχουν:
   - ανάμεσα σε όλα τα μόρια
   - μόνο ανάμεσα σε μη πολικά μόρια
   - μόνο ανάμεσα σε πολικά μόρια
   - μόνο όταν υπάρχει $H$ ενωμένο με $F$, $O$ ή $N$
3. Ποια ουσία σχηματίζει δεσμούς υδρογόνου ανάμεσα στα μόριά της;
   - $NH_3$
   - $CH_4$
   - $HCl$
   - $CH_3OCH_3$
4. Γιατί το $H_2O$ βράζει στους $100$ °C ενώ το βαρύτερο $H_2S$ στους $-60$ °C;
   - Γιατί τα μόρια του νερού συνδέονται με δεσμούς υδρογόνου.
   - Γιατί το νερό έχει μεγαλύτερη $M_r$.
   - Γιατί οι δεσμοί $O{-}H$ είναι ισχυρότεροι από τους $S{-}H$.
   - Γιατί το $H_2S$ είναι μη πολικό.
5. Το κανονικό πεντάνιο βράζει ψηλότερα από το ισομερές του νεοπεντάνιο επειδή:
   - η αλυσίδα του έχει μεγαλύτερη επιφάνεια επαφής
   - έχει μεγαλύτερη $M_r$, άρα περισσότερα ηλεκτρόνια
   - σχηματίζει δεσμούς υδρογόνου ανάμεσα στα μόριά του
   - είναι πολικότερο, λόγω της ευθείας αλυσίδας του
6. Κατά την ώσμωση, η καθαρή ροή μέσα από την ημιπερατή μεμβράνη είναι:
   - ροή διαλύτη από το αραιότερο προς το πυκνότερο διάλυμα
   - ροή διαλύτη από το πυκνότερο προς το αραιότερο διάλυμα
   - ροή διαλυμένης ουσίας προς το αραιότερο διάλυμα
   - ροή ιόντων προς το πυκνότερο διάλυμα
7. Ερυθρά αιμοσφαίρια τοποθετούνται σε απεσταγμένο νερό. Τι συμβαίνει;
   - Διογκώνονται και σπάνε, γιατί το νερό είναι υποτονικό.
   - Συρρικνώνονται, γιατί το νερό είναι υπερτονικό.
   - Δεν αλλάζουν, γιατί το νερό είναι ισοτονικό.
   - Χάνουν άλατα μέχρι να εξισωθούν οι συγκεντρώσεις.
8. Αν διπλασιάσεις τη συγκέντρωση διαλύματος γλυκόζης, στην ίδια θερμοκρασία, η ωσμωτική πίεση:
   - διπλασιάζεται
   - μένει ίδια
   - τετραπλασιάζεται
   - υποδιπλασιάζεται
9. Διάλυμα $NaCl$ $0{,}1$ M και διάλυμα γλυκόζης $0{,}1$ M, στην ίδια θερμοκρασία. Το διάλυμα $NaCl$ είναι ως προς το διάλυμα γλυκόζης:
   - υπερτονικό
   - ισοτονικό
   - υποτονικό
   - δεν συγκρίνονται, γιατί η μία ουσία είναι ιοντική

## Ασκήσεις

1. Ποιες διαμοριακές δυνάμεις υπάρχουν ανάμεσα σε όλα τα μόρια, πολικά και μη πολικά;
2. Ποια από τις ουσίες $HF$, $HBr$, $CH_4$ και $CH_3F$ σχηματίζει δεσμούς υδρογόνου ανάμεσα στα μόριά της;
3. Κατάταξε κατά αύξον σημείο ζέσεως τέσσερις ουσίες με σχεδόν ίδια $M_r$: πεντάνιο ($72$), 2,2-διμεθυλοπροπάνιο ($72$), βουτανάλη $CH_3CH_2CH_2CHO$ ($72$) και 1-βουτανόλη ($74$).
4. Διαλύεις $2{,}34$ g $NaCl$ σε νερό και φτιάχνεις $200$ mL διαλύματος. Βρες την ωσμωτική πίεσή του στους $27$ °C. Δίνονται $R = 0{,}082$ L·atm/(mol·K) και $M_r$ του $NaCl$: $58{,}5$.
5. Το $F$ είναι ηλεκτραρνητικότερο από το $O$, και ένας δεσμός υδρογόνου $F{-}H \cdots F$ είναι ισχυρότερος από έναν $O{-}H \cdots O$. Κι όμως το $HF$ βράζει στους $20$ °C και το $H_2O$ στους $100$ °C. Κάθε δεσμός υδρογόνου θέλει ένα $H$ ενωμένο με $F$, $O$ ή $N$ από το ένα μόριο και ένα μη δεσμικό ζεύγος από το άλλο.
   α) Σε $1$ mol υγρού, πόσα mol δεσμών υδρογόνου μπορούν να υπάρχουν το πολύ στο νερό, και πόσα στο $HF$;
   β) Η $NH_3$ βράζει στους $-33$ °C, πολύ χαμηλότερα και από τα δύο. Βρες το ίδιο μέγιστο για την $NH_3$ και εξήγησε τη διαφορά.
6. Ημιπερατή μεμβράνη χωρίζει $1$ L διαλύματος Α γλυκόζης $0{,}3$ M από $1$ L διαλύματος Β $CaCl_2$ $0{,}15$ M, στην ίδια θερμοκρασία. Θεώρησε ότι η ροή του νερού σταματά μόνο όταν τα δύο διαλύματα γίνουν ισοτονικά, και αγνόησε την πίεση από τη διαφορά στάθμης.
   α) Ποιο διάλυμα είναι υπερτονικό, και προς τα πού κινείται το νερό;
   β) Πόσα mL νερού περνούν από το ένα διάλυμα στο άλλο ώσπου να σταματήσει η ροή;
7. Μια λευκή σκόνη είναι μείγμα γλυκόζης ($M_r = 180$) και $NaCl$ ($M_r = 58{,}5$). Διαλύεις $5{,}94$ g από αυτήν σε νερό και φτιάχνεις $500$ mL διαλύματος, που στους $27$ °C έχει ωσμωτική πίεση $4{,}92$ atm. Δίνεται $R = 0{,}082$ L·atm/(mol·K).
   α) Πόσα mol σωματιδίων έχει το διάλυμα;
   β) Πόσα mol σωματιδίων θα έδιναν τα $5{,}94$ g, αν η σκόνη ήταν όλη γλυκόζη, και πόσα αν ήταν όλη $NaCl$;
   γ) Βρες τη μάζα κάθε συστατικού.
8. Διάλυμα $250$ mL περιέχει $5$ g πρωτεΐνης και έχει ωσμωτική πίεση $8{,}2 \cdot 10^{-3}$ atm στους $27$ °C. Δίνεται $R = 0{,}082$ L·atm/(mol·K).
   α) Βρες τη σχετική μοριακή μάζα της πρωτεΐνης.
   β) Πόσα mg γλυκόζης ($M_r = 180$) στα ίδια $250$ mL θα έδιναν την ίδια ωσμωτική πίεση;
   γ) Ένα άλλο δείγμα $5$ g της ίδιας πρωτεΐνης περιέχει, χωρίς να το ξέρεις, και $15$ mg γλυκόζης. Ποια $M_r$ θα έβρισκες αν το μετρούσες με τον ίδιο τρόπο;

---

Οι απαντήσεις, τα διαδραστικά και τα παιχνίδια είναι στη σελίδα της ενότητας: https://www.akademio.gr/el/lyk-c/chemistry/intermolecular-forces
